Werkelijk, gezien de begroting van roodbruin I (PvdA/ CDA) voor de komende jaren heb ik er spijt van dat ik weer ben gaan werken. Niet dat ik werken zo naar meen te moeten vinden. Als ondernemer maakte ik immers, evenals mijn wettige vechtgenote en vennoot, werkweken van meer dan honderd uur. Maar daar had je dan ook wat voor. Als moderne slaaf in dienst van eigen of andermans firma is werken binnenkort al helemaal de sop de kool niet waard.
Ik heb al meermaals eerder, middels een nuchtere berekening, aangetoond dat je als hardwerkend mens geen rooie cent meer verdient dan een (vaak zelfverkozen) bijstandslijder. Met zo links en rechts belastingvrij (lees: zwart) bijklussen heeft menige bijstandslijder een veel beter inkomen dan menig hardwerkend mens. We hebben het dan niet eens over de buitengewone bijstand, langdurigheidstoeslag en gratis vreten via de voedselbanken.
De socialistische nivelleringpolitiek doet haar werk subliem. Een bijstandsuitkering wordt middels allerhande subsidies, belastingteruggaven, kwijtscheldingen en andersoortige “leuke dingen voor zielige mensjes” opgewaardeerd tot hetzelfde netto inkomen als iemand die (al dan niet gezamenlijk) met hard werken zo’n 2500,- euro bruto per maand bij elkaar weet te schrapen. En dat noemt men “eerlijk”, “solidair” en zelfs “rechtvaardig”.
Maar zelfs dat was voor het roodbruine kabinet niet voldoende. Werken moet immers zwaarder bestaft worden dan de parasiet uithangen. Anders schiet het natuurlijk niet op met die marxistische verelendung die zogenaamd het gevolg zou zijn van het kapitalisme. Alles moet stuk en alleen ongelukkige mensen trappen in de socialistische, en thans zelfs christelijke leugen van ieder voor zich en Marx dan wel God/ Allah voor ons allen.
Men heeft het dus thans zo weten te spelen dat het parasiteren op andermans zak lucratiever wordt dan zelf de handen uit de mouwen steken. Weet u als iets groter verdiener toch boven de parasiterende meute uit te steken dan pakt men u wel op iedere aardigheid die u uzelf denkt te kunnen veroorloven. Een borrel of biertje met een lekkere sigaar of sigaret kost u binnenkort een dusdanig vermogen dat ook deze ontspanning u zult ontvallen.
Een ritje met de auto wordt niet alleen onbetaalbaar door de eindeloos stijgende accijns op brandstof, rekeningrijden en andere ellende, maar met de dichtslippende wegen komt u hoe dan ook nauwelijks meer binnen een redelijk termijn op uw bestemming aan, als het aan roodbruin I is. Niet dat het openbaar vervoer een alternatief is, want voor de tarieven die men vraagd voor het veevervoer dat men u durft te bieden kunt u een week fluitend file rijden.
Om over de mentaliteit van OV gebruikers maar te zwijgen. U kent het fenomeen vast wel, als u net als ik gedwongen gebruik moet maken van het OV. U wilt op uw bestemming uitstappen maar een meute die er eerder in wil dan u eruit kunt stappen verspert u letterlijk de weg. De enige optie is om u dan maar uit de deur van de trein, tram, metro of bus te laten vallen en al crowdsurfend aan deze dringende meute proberen te ontsnappen.
Gistermorgen koste deze mentaliteit het kopje koffie van een opdringerige dame die kennelijk dacht dat ze letterlijk door mijn, toch niet al te tengere postuur heen de trein in kon komen. Ik hoop van harte dat zij en al haar mede opdringerige lieden onder de koffie zaten. Toen ik een moment omkeek en mijn hoofd omdraaide zag ik een veelheid aan vernietigende blikken terugkijken. Dus ik denk dat het wel het geval zal zijn geweest (hehehehe).
Uit dit soort aaneengesloten “incidenten” kunnen we opmaken dat het met dat “ieder voor zich en Marx dan wel God/ Allah voor ons allen” de “goede” kant opgaat en de christen socialistische politiek zo langzaam maar zeker haar zure vruchten begint af te werpen. Verzet is evenwel zinloos, zo lijkt het. Dus ik overweeg maar weer om me wederom aan te sluiten in de rij van bijstandslijders. Achteraf gezien was dat namelijk zo slecht nog niet.
En eigenlijk hoop ik dat ook u als harde werker er vandaag of morgen de brui aan geeft of betere oorden opzoekt. Er lijkt namelijk maar één manier te zijn om het volk ervan te overtuigen dat men op een ongekend dwaalspoor zit. En dat is, zoals men kennelijk wenst, de boel te laten klappen. In het honderd te laten lopen zodat het dystopische “paradijs voor de proletariërs aller landen” daadwerkelijk vaste vorm en gestalte aan neemt.
Want laten we wel zijn… alleen u en ik, als harde werkers, houden het kaartenhuis dat het christen socialisme voor u in gedachte heeft overeind. Zonder uw financiële aderlatingen, die in de nabije toekomst in vrijwel alle gevallen (mits u natuurlijk werkt) de 70% zal overstijgen, was dit land allang aan de geeuwhonger gestorven. De roodbruine zeepbel had dan allang geknapt en had men zich gerealiseerd dat het allemaal roodbruine leugens zijn.