Socialisten geloven nog altijd in de kracht van het kruiswoord.

Ook Vogelaar leeft bij het socialistische adagium, dat niet het probleem het probleem is maar de “naam” die je eraan geeft. Zo wil zij van de term “probleemwijk” af en het liever “aandachtswijk” noemen. Of je daarmee het probleem oplost vermeld Vogelaar niet. Niet in de laatste plaats omdat op voorhand al vaststaat dat het nooit heeft gewerkt, niet werkt en nooit zal werken.

Klik op de tekst voor de bron::

Het is een vast ritueel bij de socialisten. Je lost problemen niet daadwerkelijk op maar maakt er een kruiswoordpuzzel van. Het enige dat je bereikt met het omkatten van termen en hun definities is dat je het probleem op voorhand al terugbrengt tot subjectieve proporties. Of iets een “probleem” is, is dan op eens een kwestie van “interpretatie” en de wijze waarop je het probleem benadert.

Dat het evenwel geen kwestie is van “perceptie” of “interpretatie” blijkt wel uit het feit dat probleemwijken als probleemwijken geïndiceerd en geïdentificeerd zijn op basis van tenminste 18 objectieve criteria. Vogelaar veegt al deze indicatoren rigoureus van tafel en gaat zondermeer verder op de oude voet. Problemen zijn geen problemen maar “aandachtspunten”.

Het is een vorm van relativisme waarbij je op voorhand de zaken al bagatelliseert. Vogelaar suggereert dat de problemen in probleemwijken slechts een kwestie van “aandacht” zouden zijn. Het doet me denken aan het maharishi dorp en hun gemeentelijke politieke partij in Lelystad alwaar men mediteert en hopt voor wereldvrede en de oplossing voor andere politieke “aandachtspunten”.

Het helpt natuurlijk geen reet maar je wordt er zo lekker rustig van. Immers, als je je maar voldoende concentreert op “het positieve” dan wordt het vanzelf “positief”, zo stelt men. En hoppa… wereldvrede is zomaar binnen handbereik. Het feit dat het geen reet helpt en al evenmin werkelijk iets oplost wijt men niet aan de methodiek maar aan het feit dat er (nog) onvoldoende mensen in “geloven”.

De socialisten vertrouwen eveneens op holle termen als “people management”. Een term die in het bedrijfsleven nagenoeg failliet is omdat gebleken is dat het “maakbaarheid” uitgangspunt misleidend is en slechts zeurderige werkonwillige oplevert die “er” eindeloos over willen praten en “overleggen”. Feit is echter dat problemen, waar dan ook, zich niet weg laten “relativeren”.

Dat het ook in het dagelijkse leven niet werkt blijkt wel uit het feit dat de problemen, ondanks een stort en overvloed aan “maatschappelijk werkers” en “sociale instellingen” alleen maar groter worden in plaats van kleiner. Desalniettemin stapt links niet af van haar maakbaarheidswaan die men ondermeer denkt te kunnen bereiken door er een compleet politiek lexicon op los te laten.

Het feit dat men tegen ieder beter weten in nog altijd “geloofd” in dit soort nonsens geeft slechts aan dat men enerzijds te laf is om de problemen te benoemen (men zou wel eens het electoraat van zich kunnen “vervreemden”) en anderzijds men geen enkele oplossing te bieden heeft. Politieke lafheid is het gevolg. Hard ingrijpen is de enigste remedie, maar daar wil en durft men niet aan.

Men smijt er liever handenvol geld tegenaan. Men overtuigd niet maar doet pogingen het gepeupel om te kopen. Kortom, Vogelaar en haar PvdA staan feitelijk voor niets meer of minder dan het laten doorsudderen van de problematiek en om dit te maskeren komt men aanzetten met een politiek correct lexicon waardoor men de schrijnende problemen vertaald naar non-issues.